Webradio

ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ: «Η ΠΡΕΒΕΖΑ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ»

preveza

Όταν αγαπάς, δεν πληγώνεις. Έτσι είναι η Πρέβεζα.

Θέλει την αγάπη, την προσοχή μας, αλλά είναι ευαίσθητη, πληγώνεται εύκολα.

Από μικρός αγαπούσα την πόλη αυτή, την μεγάλη πόλη στο νομό Πρέβεζας. Επαρχιώτης τότε -τίτλος που εν μέρει με καλύπτει και σήμερα- πήγαινα ως μαθητής σε σχολεία, σε χωριά και κωμοπόλεις, της ευρύτερης περιοχής. Μεταθέσεις γονέων παιδεύουσι τέκνα…

Ήδη μέσα μου έψαχνα τον κόσμο, ακόμα και σε λίγα τετράγωνα. Στις βιβλιοθήκες των σχολείων- το ξέρω, άλλαξα αρκετά-, με τον ίδιο κλασικό τρόπο στοιβάζονταν βιβλία που ήθελε το υπουργείο, αλλά κι οι επιλογές των δασκάλων, αγαπημένες οι περισσότερες σε εμάς, τα μαθητούδια.

Αυτές διαβάζαμε και ονειρευόμαστε, ταξιδεύαμε. Μέσα σ’ αυτά η ποίηση του Κώστα Καρυωτάκη, αυτού που επέλεξε να μείνει στην Πρέβεζα για πάντα, να γίνει η πόλη του, για όλους εμάς που τον γνωρίσαμε περισσότερο, αληθινά, μέσα από την ποίησή του. Η αγάπη μας για τον Καρυωτάκη, μας έδωσε ένα ακόμη λόγο να αγαπάμε την Πρέβεζα.

Τα χρόνια πέρασαν, πάντα περνάνε για να μη ξεχνιόμαστε, οι συγκυρίες σ’ αφήνουν μακριά από τα μέρη που περισσότερο σε φέρνανε οι δικοί σου για να αγοράσουν πράγματα ή να συναντήσουν κάποιους γνωστούς ή φίλους. Έχεις μια γλυκιά ανάμνηση, χωρίς να ξέρεις αλήθεια γιατί, που και που ψάχνεις καλή δικαιολογία να τραβήξεις προς τα εκεί, να τη γνωρίσεις καλύτερα. Έτσι τον Ιούνιο, πριν λίγες ημέρες, ταξίδεψα κοντά της, για να συμμετέχω στο 1ο Φεστιβάλ Φωτογραφίας &Βίντεο που έγινε εκεί, με συνδιοργανωτές την Ε.Φ.Ε. Πρέβεζας και τον Δήμο Πρέβεζας.

 Ήταν εξαιρετικό, όπως όλες οι μεγάλες εκδηλώσεις πολιτισμού που γίνονται εδώ και χρόνια στην πόλη, πολλές με διεθνή χαρακτηριστικά – συμμετοχές. Όποιος παρακολουθεί τις δράσεις μέσα από το internet, θα διαπιστώσει ότι “βρίθει εκδηλώσεων”, με το ιδιαίτερο ξεχωριστά στίγμα της. Επίσης το λογοτεχνικό της έργο, όπως και το εικαστικό είναι αξιόλογο. Παράδεισος για εμένα, από μόνο του αυτό, αφού η λογοτεχνία, η φωτογραφία, η μουσική και τα εικαστικά, έχουν σημαντικό ρόλο στη ζωή της, την κουλτούρα της, τα δρώμενά της. Τι ομορφότερο να βρίσκεσαι κάθε τόσο, προγραμματισμένα ή απρογραμμάτιστα, μπροστά σε ένα δρώμενο που εξελίσσεται στην παραλία, στα στενά της, ή σε ένα κτίριο από αυτά που χαρακτηρίζουν την πόλη, την ιστορία της.

Κάπου διάβασα:“Κάθε όνειρο έχει για κόστος του την πραγματικότητα…” του Σπύρου  Ποταμίτη. Έτσι γυρίζουμε, σιγά – σιγά, στην παραλία, με τις ψαρόβαρκες να μοιράζονται το χώρο με τα πολυτελή σκάφη, ξένων ταξιδευτών τα περισσότερα, που δεν χορταίνουν την πόλη, αλλά και τις πανέμορφες γειτονικές παραλίες της.

Ο Οδυσσέας Ανδρούτσος – το άγαλμά του δηλαδή-, μοιράζεται σε ένα αναγκαίο συμβιβασμό για παρουσία στον ίδιο χώρο, μια κεντρική πλατεία, μαζί με τον Ελευθέριο Βενιζέλο -προτομή- και κάποια καταστήματα που ο κόσμος κάθεται να πιει τον καφέ του, να χαρεί τη μέρα του δίπλα στη θάλασσα. Φασαρίες παιδιών, κατά διαστήματα, χαλάνε αυτή την ομοιομορφία, που είναι μέρος την καθημερινής πραγματικότητας, θέλοντας να δώσουν στον κόσμο τους, επιφάνεια ξεχωριστή. Μακάρι ο κόσμος μας να ήταν όλο παιδιά, κάθε ηλικίας… Ακολουθώντας το λιμάνι,  ξεκινώντας από το δικαστικό μέγαρο, το δημαρχείο, τα κτίρια των τραπεζών και άλλα μεγάλα κτίρια, συνεχίζεις με χώρους αναψυχής & εστίασης, ένα στρατόπεδο που έχει παραδοθεί στη φθορά και μετά το μάτι τρέχει στη θάλασσα, για μια καλή βουτιά στα κύματα…

Ακολουθώντας την άλλη πλευρά, της παραλίας, φτάνεις σ’ ένα τσίρκο, χωμένο ανάμεσα σε ψαρόβαρκες, τσιμέντο, παρκαρισμένα φορτηγά, έτοιμο να δώσει τα χαρά στους μικρούς ή λίγο μεγαλύτερους επισκέπτες του.