Χαμένοι στις προσδοκίες Nirvana

Η προσδοκία νέων χρημάτων συσκοτίζει το χάσμα μεταξύ λίγων ισχυρών εταιρειών και χιλιάδων άλλων που βρίσκονται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. [Shutterstock]

Μπορεί κανείς να προσποιηθεί ότι ζει στον καλύτερο από όλους τους δυνατούς κόσμους, στις καλύτερες μέρες. Αλλά ο εφησυχασμός δεν θα λειτουργήσει καλά. Μπορεί κανείς, για παράδειγμα, να αρκείται στην αίσθηση ότι τα οικονομικά προβλήματα της Ελλάδας θα λυθούν σύντομα, γιατί τα επόμενα χρόνια περίπου 110 δισεκατομμύρια ευρώ θα εισρεύσουν στην οικονομία από το Ταμείο Μεταπανδημικής Ανάκαμψης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο Αναφοράς. (ΕΣΠΑ) και σχετική ΚΑΠ και Ειδική Συμμετοχή.

Ωστόσο, κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν πιστεύει ότι με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η δημόσια διοίκηση και τη γνωστή κατάσταση της δικαιοσύνης μας (με εξαίρεση ίσως το Ελεγκτικό Συνέδριο), η Ελλάδα θα μπορέσει να απορροφήσει τόσο μεγάλο χρηματικό ποσό σε τέτοια ένα μικρό χρονικό διάστημα – τουλάχιστον όχι με παραγωγικό τρόπο. Όμως οι αξιωματούχοι δεν φαίνεται να ανησυχούν.

Είναι επίσης πολύ αμφίβολο αν οι ελληνικές εταιρείες μπορούν να απορροφήσουν τόσα χρήματα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Τα έργα που περιλαμβάνονται στο Ευρωπαϊκό Ταμείο Ανάκαμψης και στο ΕΣΠΑ αλληλοκαλύπτονται σε μεγάλο βαθμό (Digital Update, Green Growth). Το ξεκίνημα θα είναι σχετικά εύκολο, δεδομένου ότι τα επενδυτικά σχέδια που περιλαμβάνονται επί του παρόντος στο σχέδιο ανάκαμψης της Ελλάδας είχαν ήδη ωριμάσει και περίμεναν τη φθηνή χρηματοδότηση για υλοποίηση. Ουσιαστικά περνούν από το ΕΣΠΑ στο EU Recovery Scheme.

Με τον καιρό εμφανίζεται ένα σύννεφο αμφιβολίας για το καλό σενάριο, που θα είναι η Ελλάδα να χρησιμοποιήσει αυτά τα ευρωπαϊκά χρήματα για να αλλάξει την οικονομική πορεία της χώρας.

READ  Οι ελεγκτές αποκάλυψαν 36 υποθέσεις για συνολικά 24,5 εκατομμύρια ευρώ

Πολλοί ξένοι αναλυτές κάνουν ήδη λόγο για (πρώιμη) κούραση από τη μεταρρύθμιση. Οι ψευδαισθήσεις που αναβιώνουν από τη διαθεσιμότητα μεγάλων χρημάτων για τη στήριξη της οικονομίας στην τρέχουσα κρίση -σε πλήρη αντίθεση με την έλλειψή τους κατά την κρίση χρέους 2009-2010, η οποία απαιτούσε βαθιές περικοπές δαπανών- δημιουργούν στασιμότητα που θα μπορούσε να οδηγήσει σε επανάληψη της πανάρχαια συντηρητική τακτική, «άσε το για αργότερα». Οι βαθιές μεταρρυθμίσεις είτε αναβάλλονται είτε αναστέλλονται επ’ αόριστον. Και οι όποιες μεταρρυθμίσεις υλοποιηθούν, εφαρμόζονται αργά, καθυστερούν, λες και ο χρόνος είναι με το μέρος της Ελλάδας ή σαν στόχος είναι να μείνει κάτω από το μαχαίρι μέχρι τις επόμενες εκλογές.

Το κακό σενάριο γίνεται πιο πιθανό. Δηλαδή, θα δούμε δύο ή τρία χρόνια οικονομικής ανάπτυξης χωρίς μεταρρυθμίσεις – ούτε στο οικονομικό μοντέλο ούτε στους κανόνες.

Ο γρήγορος ρυθμός με τον οποίο η χώρα ανακτά τις απώλειες του ΑΕΠ, όχι μέσω επενδύσεων, αλλά μέσω της ιδιωτικής και κρατικής κατανάλωσης, συγκαλύπτει το γεγονός ότι στο τέλος του έτους -στην καλύτερη περίπτωση- θα έχουμε φτάσει στο ίδιο ΑΕΠ με το 2018, με όλους αλλού. Υπάρχουσες δομικές αδυναμίες και διευρυνόμενες κοινωνικές ανισότητες.

Η ευφορία της διαθεσιμότητας χρημάτων κρύβει το μεγάλο χάσμα στην ελληνική οικονομία μεταξύ του δυναμικού τμήματός της, λίγων δυνατών και σύγχρονων εταιρειών που προχωρούν και ενός αρχιπελάγους περίπου 200.000 πολύ μικρών εταιρειών στα πρόθυρα της χρεοκοπίας.

Η ευκολία δανεισμού, χάρη στις παλιές ρυθμίσεις για το χρέος και τις νομισματικές πολιτικές της προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Κριστίν Λαγκάρντ, συσκοτίζει την ανάγκη ρύθμισης των οικονομικών μας, παρέχοντάς μας την αξιοπιστία που απαιτείται για να εμπλακούμε σοβαρά στη συζήτηση της ΕΕ. Η νέα δημοσιονομική πολιτική ξεκινά το 2023. Χρειαζόμαστε ένα είδος διαμονής και ένα σωστό σχέδιο. Δεν υπάρχει κανένα από τα δύο.

READ  Γαλλική Ναυτιλιακή Εταιρεία: Θα συνεργαστούμε με την Ελλάδα για την κατασκευή φρεγάτων και τη διασφάλιση της ελληνικής κυριαρχίας

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *